۱۳۹۱ فروردین ۱۷, پنجشنبه

با بادهای مسافر به سفر رفت....

- دوره تاریخ جهان گشای جوینی رو در حال حاضر نمی تونم ببرم، چون کتابهایی که خریدم  دیگه  پولی برام باقی نذاشته
- ایرادی نداره  اگه میخواین ببرینش ، بعدا حساب میکنین
- جوون! تو که منو نمیشناسی ، اگه رفتم و برنگشتم چی؟
- اختیار دارین، کسی که تاریخ جهان گشای جوینی میخونه، امکان نداره بره و برنگرده
                                            
                                           ..........................................................
این  مکالمه  کوتاه   آغاز  آشنایی  من با  استاد  بود . نقطه  شروع  دوستی  عمیقی که  در  طی  حدود  سیزده  سال  از رابطه استاد و شاگردی به رابطه ای پدر و فرزندی  بدل گشت .
یادمه وقتی برای اولین بار به منزل ایشان رفتم  با دیدن کتابخانه شون  اولین سوالی که  پرسیدم این بود که " شما این همه کتاب  رو خوندین !؟"  البته  این سوال جنبه شوخی داشت ، هرچند کم کم فهمیدم  گستره دانسته ها شون بسیار بسیار بیشتر از اون کتابخانه بزرگ بود که هر روز هم بزرگتر می شد و اضافه شدن هر کتاب برابر بود با خاطره ای برای من.
جامعه شناسی ، فلسفه ، تاریخ ،اقتصاد ، نجوم ، شهرسازی ، ادبیات فارسی  ، موسیقی ایرانی ، جغرافیای تاریخی و زبانهای فرانسه و ایتالیایی از جمله علومی بودند که ایشان در آنها صاحب نظر و استاد بودند و در کنار همه اینها حافظه ای بسیار قوی و قدرت بیان و بحث از نکات برجسته شخصیت ایشان بود.
استاد جاذبه خاصی داشت که علت آن چیزی نبود جز مهربانی و رقت قلب بی اندازه ای که در وجودش بود،  در عشق ورزی به همسر و تنها دخترش هم استاد بود. "عاشقانه " به معنای واقعی کلمه  زیست و عشق ورزید و در نهایت  چهاردهم فروردین همه ما را در بهت و حیرت و افسوس رفتنش قرار داد.
هنوز باورم نشده که استاد احمدغلامرضا نعیمی از بین ما رفته و دیگه هرگز فرصت نشستن پای صحبتهاش و شنیدن اون صدای
گیرا و پر جاذبه دست نخواهد داد و صدها و هزاران افسوس برای من که ایام عید فرصت نکردم ببینمشون ، با خودم قرار گذاشته بودم که اولین جمعه بعد تعطیلات برم به دیدنشون ، اما خبر نداشتم که این جمعه قراره تو مراسم سومین روز درگذشت استاد شرکت کنم...آه که فرصت ها رو چه راحت از دست  میدیم و باز عبرت نمی گیریم!
حالا من موندم و این همه خاطره  - که تنها دلخوشی آدما بعد از دست دادن عزیزانشونه - وتصویروداع عاشقانه همسر و دردانه دخترش هنگام قرار دادن استاد در آرامگاه ابدیش بهشت سکینه کرج ، که هیچ وقت از ذهنم پاک نمیشه.
                                                  
                                             در رفتن جان از  بدن  گویند  هر  نوعی  سخن
                                             من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می رود 
                                                                
                                                                   روحش شاد
................................................................................................................................................




۴ نظر: