زبان فکر - زبان گفتگو

خیلی اوقات برای من پیش آمده که به چیزی فکر می کنم ولی نمی توانم آن را به راحتی بیان کنم. این دست کم برای من یک تجربه عام است و به گمانم برای  شما هم اتفاق افتاده باشد که بخواهید چیزی را بگویید اما بعد متوجه می شوید که آنچه را که منظور شما بوده است را نگفته اید، دوباره تلاش می کنید و نزدیک تر می شوید و در آخر، یکی پیدا می شود و کمکتان می کند و باز گفته تان به شکل دیگری درمی آید.

گاه فکری می کنیم و بعد می خواهیم فکرمان را به دیگران بگوییم اما در می یابیم که از این کار عاجزیم و اصلا نمی توانیم به کسی بگوییم که چه در سر داریم. گاه درباره چیزها تصمیمی آنی و ناخودآگاه می گیریم و وقتی چرایی آن تصمیم را از ما بپرسند معمولا جواب دادن ما بسیار سخت می شود.

این تجارب نشان می دهد ما بدون زبان فکر می کنیم - زبان به مفهوم مجموعه واژگان و گویش آنها که در گفتگوبه کار می بریم- اگر این طور باشد باید ساختاری مفهومی در میان باشد، ولی اینکه چنین چیزی چه رابطه ای با زبان دارد خود مسئله ای دیگر است ، مسئله ای مهم و جالب که حتی نمی توان قدمی به سوی آن برداشت.